hier klopte iets niet

blijk ik langer dan een maand hier niet te zijn geweest? ik schaam me bijkans dood. was de maand december dan zo saai? ach, december is, ondanks dat het een kindermaand is en alleen andere mensen kinderen hebben, een leuke maand om door te brengen met familie en vrienden. dat ik op eerste kerstdag weer een jaartje ouder werd, vond ik niet eens erg. de periode rond oud en nieuw is echter nooit mijn lievelingstijd; ik heb werkelijk waar een teringhekel aan vuurwerk en al dat gedoe met mensen de beste wensen wensen terwijl je een enkeling het liefst een enkeltje iss toewenst, ik heb er niets mee. maar het is achter de rug. vandaag heb ik een abonnement genomen bij een sportschool; mijn inspanningen daar wil ik combineren met hardlopen in het mooie arnhem-noord. mijn zwager heeft me gewezen op een internetsite die je exact vertelt welke afstand je aflegt: www.afstandmeten.nl. mijn plotselinge dadendrang is geen slap excuus of een goed voornemen. met hardlopen ben ik na de vakantie in costa rica al begonnen. het heeft louter te maken met het feit dat ik maandenlang met een gevoel van fysiek onbehagen rondliep. er klopte iets niet en dat wist ik heel erg goed, maar de 'knop' wilde maar niet om. nu dit toch is gebeurd, ben ik dolblij dat ik de stap heb gezet. en waar het eindigt, weet ik niet. maar de weg ernaartoe is zoals zo vaak belangrijker dan de eindbestemming. iedereen een gelukkig, gezond en liefdevol 2012 gewenst. mag dat nog? van mij wel.

ik was dus in (regenachtig) costa rica

ik was dus in costa rica. wat een mooi land is dat zeg. en wat kan het daar regenen. gelooft u me niet? neem dan maar eens een kijkje op mijn fotopagina op flickr. het gekke was dat tijdens de autoritten er zelden een vuiltje aan de lucht was. zodra we aankwamen op onze plaats van bestemming begon het te hozen. ik kan iedereen aanraden naar dit land te gaan. niet voor cultuur maar voor natuur en een beetje avontuur. je kunt er lekker raften, tokkelen, paardrijden en wandelen. en autorijden op de onverharde wegen is een feest! doe dit alles wel als het mooi weer is, dus ga niet in november want dan is het regenseizoen nog niet voorbij. in november is het daarentegen nog niet druk met toeristen en dat scheelt in de portemonnee. nu is het wel zo dat costa rica een land is waar de prijzen niet bijster laag zijn. neem dus voldoende cash mee. en een paraplu, een regenpak of een poncho. bezoektips: parque nacional cahuita, parque nacional rincon de la vieja, playa guiones, robin's.

loop naar de pomp!

het is oorlog. ewout klok, voorzitter van de belangenvereniging van pomphouders beta, gooit de knuppel in het hoenderhok. hij en zijn collega's pikken het niet langer. 'elf jaar geleden is de overheid begonnen ons geld af te pakken door ons te verbieden alcoholische dranken te verkopen. zogenaamd omdat alcohol en drank niet samen gaan. natuurlijk mag je niet met drank op achter het stuur', zegt klok, 'maar het aantal verkeersslachtoffers is sinds het verkoopverbod door die maatregel gestegen noch gedaald.' de beta verwijt de overheid met twee maten te meten: 'wie uit eten gaat bij een wegrestaurant, kan gewoon alcohol drinken. maar je moet er wel naartoe rijden.' klok en zijn collega-pomphouders zeggen de voorbije jaren miljoenen euro's te hebben ingeleverd. de maat is vol, wat hem betreft. 'in november beginnen we weer met het verkopen van bier en wijn. en wat ons betreft gaan we daarna ook weer sterke drank verkopen, zoals whisky en wodka. het mag niet, maar we doen het toch.' de benzinepomphouders zeggen een jaar lang vergeefs te hebben gepraat met de beleidsmakers in den haag; nu willen ze een proefproces uitlokken. 'we willen weten waar we aan toe zijn', zegt klok. 'over de grens kun je gewoon drank kopen bij de pomp.' een tv-reportage en het radio-interview met klok bij omroep gelderland vindt u hier. wat vindt u? moet het weer mogelijk worden drank te kopen bij benzinestations? geeft uw mening bij roept u maar.

pijnlijke momenten

die botsing met mijn crossfiets omdat de rem het niet meer deed? een hamer op mijn duim tijdens het klussen? die beenmergpuncties in het ziekenhuis, omdat die moesten van de dokter en hij zeker wilde weten dat ik leukemie had? het leven zit vol pijnlijke momenten. en dan heb je nog de begrafenis van opoe, het meisje van school, dat me per brief de bons gaf (aan dumpen via sms, ping of whatsapp deden we nog niet), de mededeling van mijn kameraad dat hij zijn rijbewijs had gehaald, terwijl ik diezelfde ochtend in 1988 was gezakt. en laat ik ook niet onvermeld laten de dag dat ik besefte dat een glansrijke loopbaan als verdedigende middenvelder bij rsc anderlecht uit brussel (of welke voetbalclub dan ook) niet in het verschiet lag. die beenmergpuncties en de daaropvolgende strijd tegen leukemie komen nog het dichtst in de buurt, denk ik. want wat ik zeggen wil is dit: ik ben wel klaar met de naweeën van die #!%*^$#@&*.

kerst..?

het is rustig in het groene warenhuis in de stad. ik slenter achter mijn vrouw aan, die op zoek is naar een kandelaar. links van mij zie ik een stelling met op de grond allerlei decoratieve spullen. alles wijst erop dat daar de kerstvoorraad voor 2011 terechtkomt. ik besluit met mijn smartphone een foto te maken; leuk voor facebook. maar een allochtone medewerkster spreekt me aan. 'u mag niet foto maken. is privacy, meneer.'

ik ben geen hufter

je kon er op wachten; van dat onderzoek naar vleeseters klopte natuurlijk geen ene bal. ik een hufter, omdat ik een biefstukje niet laat staan (wel trouwens als die helemaal doorbakken is)?

nee, een collega van mevrouw roos vonk, diederik stapel uit tilburg, heeft de boel bij elkaar verzonnen. hij is de hufter, niet ik. hij is de egoïst. ik niet. die stapel is stapelgek. achter de tralies die man. op water en brood. zonder beleg, vleeswaren of geen vleeswaren.

mevrouw roos, ik bied u hierbij mijn oprechte excuses aan. ik zat er helemaal naast, maar ja, ik ben heel naïef als het om wetenschappers gaat; ik geloof ze onvoorwaardelijk. uw boek koop ik ooit nog wel eens.

en nu neem ik een lekkere bal gehakt. met mayo.

ik ben een egoïst

en weer doe ik iets niet goed. volgens psychologe roos vonk cs. ben ik asociaal en egoïstisch. ik eet namelijk vlees. niet dagelijks, maar zeker twee keer per week.

vroeger kreeg ik van mijn moeder elke dag vlees: slavink, gehaktballen (heerlijk gekruid), biefstuk, varkenshaas, gebraden worst. geen karbonade, want ik had een hekel aan bot en vooral aan die vieze vetrand. maar vlees, ik verslond het. en op vrijdag kregen we friet met een frikadel (ook vlees, al zijn de meningen daarover verdeeld).

ik at vlees, omdat mijn vader ermee thuiskwam (hij werkte in een slachthuis) en omdat mijn moeder het klaarmaakte. en ik vond het heerlijk. mijn vader had niet de leukste baan, ik was en ben trots op hem. vroeger mocht ik hem helpen in de slachterij. dan draaide ik worst of ik maakte de werkplaats schoon. ook ging ik met hem mee naar klanten. 'wil je een plakje worst?', vroeg de slager dan.

en nu ben ik dus een tokkie, omdat ik vlees eet. gelukkig staat hoogleraar voedingswetenschappen kees de graaf uit wageningen aan mijn kant. 'neem barbecuen (...) barbecuen is het delen van vlees, wat is daar nou egoïstisch aan?', zegt de graaf in de gelderlander vandaag.

het verorberen van een biefstukje wordt vergeleken met het rijden in een hummer, vervoermiddel bij uitstek van hufters, lees ik in hetzelfde artikel in de gelderlander. dan ben ik maar een hufter.

op mijn boekenlijstje stond tot deze week een boek van roos vonk dat ik koste wat kost wilde hebben: 'menselijke gebreken voor gevorderden'. vonk leest dat boek maar lekker zelf; ik heb al gegeten en gedronken.

overigens eet ik vanavond een griekse salade: met olijven, komkommer, tomaten, feta, balsamicodressing en pijnboompitjes. zonder vlees. omdat ik dat lekker vind.

ondertussen in londen

ik was wel eens in londen. toen wandelde ik met mijn geliefde in hyde park, genoten we van een hoge thee in kensington, lieten we ons belazeren door een antiqiair in notting hill (die blauwe deur van de beroemde film konden we helaas niet vinden), zaten we rustig in de metro op weg naar de musical 'billy elliot' en keken we naar de vlag in top van buckingham palace. of dit inhield dat de koningin er wel of niet was, ik heb dat niet onthouden.

dat we in londen waren, is al een tijdje geleden. het is er niet meer zo rustig nadat een politieagent een londenaar naar elders heeft geholpen. winkels worden geplunderd, mensen worden bestolen, een voetbalwedstrijd kan niet doorgaan omdat er te weinig agenten op de been zijn voor die wedstrijd, er is zelfs al een dode gevallen.

zelfs in een plaats als bristol is de pleuris uitgebroken. het moet niet gekker worden.

doe eens boodschappen

vandaag had ik de eer een gastanalyse te mogen maken voor blogger en boodschappenbriefjesanalist tefke van dijk.

het resultaat leest u hier.

scheren, omdat het moet

soms moet je iets doen als man. omdat het moet.

wandelen over het spoor met het geluid van een aanstormende trein, dat steeds sterker wordt, met een elastiek om je enkels (of zonder) van een brug springen, in je nakie rondrennen bij een tenniswedstrijd op gras in engeland. maar je kunt ook naar een barbier gaan om je te laten scheren.

thuis is het een fluitje van een cent, ik doe het 's ochtends onder de douche en ik vind het een heerlijk ritueel. maar in de stoel van de barbier is het afzien. zes keer voor de kankerbestrijding de alpe d'huez op fietsen of een beenmergpunctie ondergaan in de hoop dat vervolgens niet wordt vastgesteld dat je leukemie hebt (helaas pindakaas, maar het liep goed af in mijn geval), het is er niets bij.

ik heb dit nu twee keer laten doen; je hangt achterover en je bent overgeleverd aan de m/v met vaste hand (en een vlijmscherp mes). hebt u ooit de film the color purple gezien?

je laten scheren doet pijn. en als de hond van de baas, die in de winkel de wacht houdt, plotseling gaat blaffen, dan hoop je dat de barbier nog steeds zo'n vaste hand heeft.

de barbier van vanochtend, een v, had gelukkig een vaste hand en dat 45 minuten lang. maar thuis was ik helaas niet helemaal tevreden. in de badkamer heb ik mijn peperdure mach 3-mesje even ter hand genomen.

even voelen?

uit het dagboek van overbezorgde, jonge ouders

volgens mij hoor ik iets.
- nee, dat denk je maar.

volgens mij huilt ze, hoor.
- nee. dat is de hond van de buren.

ik ga toch even kijken.
- dan maak je haar misschien wakker.

volgens mij is ze wakker, want ze huilt.
- nou, ga dan maar kijken.

(...)

- nou, ze sliep hè?
nee, toen ik de deur opendeed, deed ze haar ogen meteen open.

- maar, ze sliep daarna wel weer, toch?
nee, ze begon te huilen. de volgende keer mag jij gaan kijken.

ehec

aardbeien.rabarber.prei.kapucijners.postelein.pastinaak.winterpeen.kersen.koffiebonen.bananen.artisjok.ansjovis.druiven.olijven.bietjes.maïs.kastanjechampignons.schorseneren.witlof.koolrabi.ijsbergsla.snoeptomaatjes.

oftochkomkommers?

doemijmaareenberehapmetsatésaus.

uiteigennederlandsekeukenuiteraard.